Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!

Elin Johansen

Niewydane sagi


Designed by:
SiteGround web hosting Joomla Templates
Email
Ocena użytkowników: / 3
SłabyŚwietny 
Wpisany przez Sol   
wtorek, 10 stycznia 2012 19:34

Frid Ingulstad

Królowe Wikingów - galeria postaci

 

 

Tom 1 - Ingegjerd

 

Ingegjerd Olavsdotter – matka Ellisiv, córka szwedzkiego króla Olafa Skautkonunga. Najpierw zaręczona z Olafem Haraldssonem (świętym), w roku 1019 została wydana za Jarosława, księcia Nowogrodu, a potem Kijowa. Zmarła około roku 1050.

 

Jarosław I Mądry, Wielki Książę Kijowski –  po śmierci w roku 1015 ojca, Włodzimierza, Jarosław walczył o władzę ze swoimi braćmi i w 1034 roku został jedynym władcą Rusi Kijowskiej. Z jego małżeństwa z Ingegjerd urodziło się sześciu synów i cztery córki.

 

Anund Jakob – król szwedzki, syn Olafa Skautkonunga, ożeniony z Gunnhild Sveinsdotter. Po jego śmierci Gunhild wyszła za króla Danii, Sveina Ulvssona, małżeństwo to jednak zostało unieważnione ze względu na łączące ich zbyt bliskie pokrewieństwo.

 

Astrid Olavsdotter – królowa Norwegii, nieślubna córka Olafa Skautkonunga, czyli przyrodnia siostra Anunda Jakoba oraz Ingegjerd Olavsdotter. Była żoną Olafa Haraldssona (świętego).

 

Olaf II Haraldsson – święty Olaf - 995-1030. Syn Haralda Grenske i Åsty Gudbrandsdotter, ożeniony z Astrid Olavsdotter. Od roku 1016, kiedy to w bitwie pod Nesjar pokonał swego głównego przeciwnika jarla Sveina, był królem Norwegii. To święty Olaf ostatecznie wprowadziła w Norwegii chrześcijaństwo, które umacniał ogniem i mieczem. W roku 1030 wystąpili przeciwko niemu zbuntowani chłopi i jarlowie, w bitwie pod Stiklestad na północy kraju Olaf zginął. W rok później został uznany za świętego.

 

Tom 2 - Ellisiv

 

Ellisiv (Jelizawieta Jarosławna) – córka wielkiego księcia kijowskiego Jarosława I Mądrego i Ingegjerd Olavsdotter. Około roku 1043/44 została żoną Haralda Sigurdssona (Harald III Surowy). Urodziła dwie córki, Marię na początku małżeństwa i Ingegjerd pod jego koniec. Nie wiadomo co się działo z Ellisiv w okresie, kiedy Harald miał drugą żonę, Torę Torbergsdotter. Drugie małżeństwo zawarła ze Sveinem Ulvssonem, miała z nim syna, który później osiadł na Rusi. Zmarła po 1066 roku.

 

Harald Sigurdsson (Harald III Surowy/Hardråde) – 1015-1066. Syn Sigruda Syr i Åsty Gudbrandsdotter, która była też matką świętego Olafa. Harald miał dwie żony: Ellisiv i Torę. Był ojcem czworga dzieci – Tora urodziła mu dwóch synów: Magnusa i Olafa, Ellisiv dwie córki: Marię oraz Ingegjerd. Harald był królem Norwegii w latach: 1045-1066. Nazywany jest „ostatnim wikingiem”. Był budzącym postrach, żarliwie religijnym olbrzymem (miał 210 cm wzrostu), który jednak nie wahał dopuszczać się licznych okrucieństw (jego przydomek Hardråde znaczy „bezwzględny). Według Snorrego przed ostatnią bitwą otworzył trumnę z relikwiami świętego Olafa, następnie zamknął ją, a klucz wrzucił do rzeki Nid.  relikwiami świętego Olafa, następnie zamknął ją, a klucz wrzucił do rzeki Nid. 

 

Anastazja Jarosławna – zmarła po roku 1074. Siostra Ellisiv, około roku 1046 została wydana za króla węgierskiego Andrzeja I. Panował on na Węgrzech do roku 1060, kiedy to podczas ucieczki został zamordowany przez swojego brata.

 

Anna Jarosławna – ok. 1035 – ok. 1075. Siostra Ellisiv, wydana za króla Francji, Henryka I. Po jego śmierci w roku 1060 została regentką swego małoletniego syna Filipa.

 

Einar Tambarskjelve – ok. 980–1050. Ożeniony z Bergljot, córką bardzo w swoim czasie wpływowego jarla Håkona. Uczestnik bitwy pod Svolder w roku 1000, zamordowany przez Haralda Hardråde w roku 1050.

 

Tora Torbergsdotter – zmarła po roku 1066. Córka Torberga Arnessona i Ragnhild. Od roku 1047 lub 1048 była drugą, obok Ellisiv, żoną Haralda Sigrudssona i królową Norwegii. Kiedy Harald na wyprawę na Anglię zabrał ze sobą Olafa, Ellisiv zaś Marię i Ingegjerd na Orkady, Tora wraz z synem Magnusem została w Norwegii. 

 

Tom 3 - Maria

 

Maria Haraldsdotter – zmarła 1066. Córka Ellisiv I Haralda Hardråde, podczas pobytu na Orkadach zaręczona z Øystein Orre. Według Snorrego zmarła w tej samej chwili, gdy zginął król Harald. 

 

Øystein Orre – syn Torberga Arnssona, osiadły w Giske. Lennik Haralda Hardråde, jeden z jego najbardziej zaufanych ludzi.

 

Ingegjerd Haraldsdotter – ok. 1063 - ok. 1095. Córka Ellisiv i Haralda Hardråde, poślubiła Olafa, dyna Sveina Ulvssona i miała z nim córkę, Ulfhild. Drugie małżeństwo z Filipem Hallsteinssonem, królem Szwecji.

 

Svein II Ulvsson – 1020-1076. Jego matką była przyrodnia siostra Olafa Skautkonunga, babką – według Snorrego – Sygryda Storrada. Przez wiele lat toczył wojnę z Haraldem Hardråde. Według Adama z Bremy poślubił matkę Olafa – Vera Henriksen odczytuje, że chodzi o Ellisiv, ponieważ w innym źródle wspomniane jest, że pochodziła ona z Rusi. Svein miał czternastu synów (większość z nich była dziećmi nałożnic), którzy kolejno obejmowali tron Danii. Jeden z nich poślubił Ingegjerd, córkę Ellisiv, inny wyjechał do Gardarike i tam pozostał, trzeci zginął w Vinlandii. Córka Sveina Ingerid, poślubiła Olafa, syna Haralda Hardråde.

 

Torfinn Sigurdsson – 1000-1065. Jarl Orkadów, syn jarla Sigruda Digre i córki króla szkockiego Malkolma II. W czasach jarla Torfinna hrabstwo Orkadów obejmowało Szetlandy, Orkady, Hebrydy i duże części północnej Szkocji. W roku 1050 wyruszył na pielgrzymkę do Rzymu. Wzniósł rezydencję i kościół na odcinanym od lądu przez przypływ półwyspie Brough of Birsay.

 

Toste (Tostig) – syn jarla Gudine, jarl Northumbrii. Zbiegł z Anglii podczas wymierzonej przeciwko niemu rebelii, według Snorrego do walki o koronę angielską usiłował nakłonić najpierw Sveina Ulvssona, a następnie Haralda Hardråde, zginął pod Stamford Bridge. 

 

Viljalm Bastard (Wilhelm Zdobywca) – został królem Anglii po tym, jak w miesiąc po bitwie pod Stamford Bridge pokonał Haralda Sigurdssona.

 

Harald Gudinesson – syn jarla Gudine, wybrany przez Edwarda Ethelredsona jako jego następca na tronie Anglii. Miesiąc po bitwie pod Stamford Bridge został pobity przez Wilhelma Zdobywcę pod Hastings. 

 

Tom 4 - Ingerid

 

Ingerid Sveinsdotter – zmarła po 1093 roku. Córka duńskiego króla Sveina i jego żony Gunnhild, z która Svein wcześnie się rozwiódł. Ingerid poślubiła Olafa Kyrre, co nastąpiło prawdopodobnie jesienią 1069, i została królowa całej Norwegii. Małżeństwo to miało stanowić gwarancję niedawno zawartego pokoju pomiędzy Norwegią i Danią. Ingerid zmarła bezpotomnie.

 

Olaf III Haraldsson (Kyrre, czyli Spokojny) – 1049-1093. Syn Tory Torbergsdotter i Haralda Hardråde. Towarzyszył ojcu w wyprawie na Anglię, lecz nie brał udziału w bitwie. Wraz z Ellisiv pozostał na Orkadach do wiosny następnego roku, następnie wrócił do Norwegii, gdzie dzielił władze królewską z bratem Magnusem, a po jego śmierci został jedynym królem. Olaf władał Norwegią przez dwadzieścia cztery lata, okres jego panowania był dla kraju okresem rozkwitu gospodarczego i kulturalnego. Założył osadę handlową Bjørgvin (dzisiejsze Bergen), wzniósł wiele kościołów, wśród nich również katedrę w Nidaros. Był pierwszym norweskim królem, który umiał czytać i pisać, doprowadził do spisania prawa Gulatingu. Poślubił Ingegrid, córkę duńskiego króla Sveina. Nie miał z nią dzieci, matką jego syna Mangusa była Tora Jonsdatter. W czasach Olafa założono również miasta Stavanger i Konghelle, król jednak najchętniej przebywał na królewskim dworze Haukaby w Ranrike, gdzie zmarł 22 września 1093 roku.

 

Magnus II Haraldsson – 1048-1069 – syn Haralda Hardråde i Tory Torbergsdotter. Po śmierci ojca podzielił się władzą z bratem, Magnus panował w części zachodniej i północnej, Olaf – we wschodniej. Magnus panował dwa lata (według Snorrego zmarł na skutek zatrucia sporyszem). Pozostawił syna Håkona, urodzonego po jego śmierci. Matka dziecka jest nieznana z imienia, prawdopodobnie była służącą. 

 

Tora Jonsdatter – pochodziła prawdopodobnie ze wschodnich okolic Viken. Wiadomo o niej jedynie, że miała z Olafem Kyrre syna Magnusa.

 

Skule Trostesson i jego brat Ketil – synowie jarla Trostego, którzy towarzyszyli Olafowi Kyrre najpierw na Orkady, a stamtąd do Norwegii. Skule został najbliższym doradcą króla. Lud nadał mu przydomek Kongsfostre, czyli Wychowawca Króla. Olaf mianował go przywódca drużyny i ożenił ze swoją cioteczną siostrą, Gurdun.

 

Tom 5 - Margret

 

Margret Fredkolla – urodzona w 1085 roku, córka szwedzkiego króla Inge. Przydomek „Fredkolla” otrzymała dlatego, że ojciec wydał ja za króla Magnusa, by w ten sposób zagwarantować pokój między Szwecją a Norwegią. Po śmierci Magnusa wyszła za mąż za duńskiego króla Nilsa i urodziła mu dwoje dzieci. 

 

Magnus III Berrføtt lub Barfota (Bosonogi) – 1073-1103. Król Norwegii od 1094 roku, syn Olafa Kyrre i Tory Jonsdatter. Nie miał prawowitych dzieci w małżeństwie z Margret, pozostawił jednak wielu synów z nieprawego łoża. Najważniejszym osiągnięciem okresu panowania Magnusa były prowadzone przez króla wikińskie wyprawy na zachód. Uważano go za wybitnego wodza i wojownika. 

 

Nils Sveinsson – ok. 1064-1134. Jeden z czternastu naturalnych synów duńskiego króla Sveina, przyrodni brat Ingerid. W 1101 roku, po śmierci swego brata Eirika Eiegods, został królem Danii (1104-1134), pokojowo nastawionym, lecz słabym. Utrzymywał przyjazne stosunki z kościołem i wprowadził obowiązek płacenia dziesięciny, nie potrafił jednak obronić kraju przed Wenedami i uczyniwszy swego bratanka, Knuta Lavarda, księciem, osadził go w najbardziej narażonej na pogańskie ataki południowej Jutlandii. Ożenił się z wdową po królu Magnusie Barfota, Margret Fredkolla, która urodziła mu dwóch synów, Inge i Magnusa. 

 

Tom 6 - Malmfrid

 

Malmfrid – ok. 1100-1140. Córka ruskiego księcia Mścisława z Nowogrodu i jego szwedzkiej żony, Kristin, siostry Margret Fredkolla. Pradziadek Malmfrid, wielki książę Jarosław, był ojcem Ellisiv, Jelizawiety. Jej dzidek, wielki książę Valdemar, ożenił się z córką angielskiego króla, Haralda Gudvinessona. Prawdopodobnie to ciotka, Margret Fredkolla, była pomysłodawczynią małżeństwa Malmfrid z Sigrudem Jorsalfar. Pobrali się przypuszczalnie około roku 1115, mieli tylko jedno dziecko, córkę Kristin, urodzoną w dziesięć lat po ślubie. Po śmierci króla Sigruda Malmfrid wyszła za mąż za Erika Emune, późniejszego króla Danii i urodziła mu dwoje dzieci.

 

Sigurd Jorsalfar (Jerozolimski) – 1090-1130. Drugi z kolei syn Magnusa Barfota z nałożnicą Torą. Miał 12 lat, gdy ojciec ustanowił go zarządcą wyspy Man i zaręczył z córką irlandzkiego króla Myrkjartana, ale Sigrud zerwał zaręczyny, kiedy wracał do Norwegii. Po śmierci ojca w 1103 roku został królem Norwegii, dzieląc tytuł i władzę z braćmi Øysteinem i Olafem. W roku 1108 na czele 60 okrętów i około 5000 zbrojnych wyruszył na wyprawę krzyżową do Ziemi Świętej (tym zasłużył sobie na późniejszy przydomek). Krajem rządził pokojowo. To on wprowadził dziesięcinę, zbudował kościół świętego Hallvarda w Oslo, założył biskupstwa w Stavanger, na Wyspach Owczych i na Grenlandii. Miał syna – Magnusa, który po nim objął tron – z nałożnicą Borghild Olavsdatter i jeszcze za życia swojej małżonki, Malmfrid, ożenił się z Cecilią, córką swojego wielmoży. W ostatnich latach życia Sigrud Jorsalfar miewał napady szaleństwa, co czyniło go gwałtownym i nieobliczalnym. Zmarł 26 marca 1130 roku w Oslo i został pochowany w kościele świętego Hallvarda. Obecnie jego czaszka spoczywa w ścianie twierdzy Akershus, naprzeciwko mauzoleum. 

 

Øystein I – 1089-1122. Syn Magnusa Barfota i nieznanej kobiety niskiego rodu. Król od roku 1103. Ożeniony z Ingebjørg Guttormsdatter.

 

Olaf – 1099-1115. Syn Magnusa Barfota i Sigrid Saksedatter z Vik. W 1103 roku został królem, ale zmarł w wieku 16 lat.

 

Ingebjørg Guttormsdatter – córka Guttorma Steigar-Toressona. Wyszła za króla Øysteina i urodziła mu córkę Marię. Mężem Marii został Gudbrand Skavhogsson.

 

Borghild Olavsdatter – córka Olafa z Dal z Østfold. Według tego, co zapisał Snorre w „Sagach”, przeszła próbę żelaza, by udowodnić, że jest niewinna, krążyły bowiem plotki, że żyje w grzechu z królem Øysteinem. Kiedy dowiedział się o tym król Sigrud, pokonał, jak pisze Snorre, w ciągu jednego dnia drogę wymagającą dwóch dni konnej jazdy i wziął Borghild siłą, uczynił z niej swoja nałożnicę. 

 

Starzec z Gór – wódz asasynów, podstępnych wrogów chrześcijan na Bliskim Wschodzie. W czasie kiedy król Sigrud odbywał wyprawę krzyżową, asasyni ukrywali się w niedostępnych górskich twierdzach na granicy z państwem krzyżowców, które obejmowało Antiochię i przyległe do niej tereny. Podwładni Starca z Gór byli wprowadzani w narkotyczny trans i podburzani do fanatycznego okrucieństwa.

 

Knut Lavard – zmarły w roku 1131, syn Erika Eiegod, który z kolei był jednym z synów Sveina Ulvssona. Ożeniony z siostrą Malmfrid, Ingeborg, miał z nią czworo dzieci, między innymi Valdemara, późniejszego króla Danii, oraz Kristin, wydaną za norweskiego króla Magnusa, zwanego później Blinde.

 

Tom 7 - Kristin

 

Kristin Sigurdsdatter – córka królowej Malmfrid i Sigurda Jerozolimskiego. Urodziła się ok. roku 1125, islandzkie kroniki podają rok 1178 jako datę jej śmierci. Jako dziewięciolatka mieszkała na dworze królewskim w konghelle, gdzie wychowywał się Jon Laptsson. Poślubiła Erlinga Skakke Kyrpingaormssona w roku 1151 i urodziła mu dwoje dzieci Ragnhild i Magnusa. Z Sigrudem gębą miała syna, którego Erling Skakke kazał ściąć. Podczas odbywającej się w Bregen koronacji Magnusa znów spotkała Jona Loptssona. Wyruszyła na pielgrzymkę do Ziemi Świętej.

 

Jon Loptsson – 1124-1197. Wnuk Saemunda Frode i syn księdza Lopta Saemundssona i Tory, córki Magnusa Bosonogiego. Wychowywał się u księdza Andrzeja na dworze królewskim w Konghelle. Odziedziczył gospodarkę ojca w Odde na Islandii, ale wielokrotnie bywał w Norwegii. Został jednym z najwybitniejszych przywódców islandzkich i biegłym znawcą prawa. Jak ojciec i dziad zdobył wykształcenie duchowne, a Odde stało się za jego życia centrum wiedzy na wyspie. W swoim domu przechowywał większość oryginalnych manuskryptów i odpisów, jakie w tym czasie znalazły się na Islandii. Był opiekunem Snorrego Sturlasona. Można przypuszczać, że Snorre uzyskał od niego wiele cennych informacji, które wykorzystywał w swoich sagach królewskich, ojciec Jona bowiem napisał kronikę o władcach Norwegii od Halfdana Czarnego po Magnusa Bosonogiego.

Jon Loptsson poślubił Halldor Brandsdatter i miał z nią syna o imieniu Saemund. Z jego związku z Ragnheid, siostrą biskupa Torlaka, urodził się Pål, następca Torlaka na stołku biskupim w Skålholt. Wnuczka Jona, Hallveig, weszła we wspólnotę majątkową ze Snorrem Sturlasonem i mieszkała u niego w Reykholt. Prawnukiem Jona był jarl Gissur Torvaldsson.

 

Magnus Sigurdsson (Magnus Ślepy) – ok. 1115-1139. Król Norwegii 1130-35, syn Sigurda Jerozolimskiego i jego nałożnicy, Borghild Olavsdatter ze Skjeberg w dzielnicy Østfold. W roku 1133 ożenił się z Kristiną, córką Knuta Lavarda i Ingeborg, ale odprawił ją od siebie wkrótce potem. Ogłoszony samodzielnym monarchą przez swego ojca, musiał dzielić królestwo z Haraldem Gille, którego popierało wielu wielmożów zrażonych trudnym charakterem Magnusa. 

 

Kristina Knutsdatter – córka Rusinki Ingeborg i Knuta Lavarda. Jej brat Valdemar został królem Danii. Żona przyrodniego brata Kristin, norweskiego króla Magnusa Ślepego, który odprawił ją od siebie, dowiedziawszy się, że udzieliła pomocy w ucieczce Malmfrid, Erikowi Emune i Kristin.

 

Harald Gille (Harald Gilchrist) – Przybył do Norwegii z Orkadów, twierdząc, że jest synem Magnusa Bosonogiego. Usynowiony przez Sigura Jerozolimskiego. Panował przez sześć lat, a jego dzieje ośmieliły innego człowieka imieniem Sigurd, który poszedł w jego ślady: ogłosił się on synem Magnusa Bosonogiego, lecz wkrótce zyskał przydomek Slembe (Zły). Harald Gille nie chciał go uznać i szukał sposoby, by usunąć go z drogi. Sigurd dowiedział się o wszystkim i postanowił zgładzić Haralda. Pewnej nocy, gdy Harlad, upojony alkoholem, leżał w łóżku w ramionach swojej kochanki, Sigurd Slembe zakradł się do domu i zabił go. Potem usiłował zdobyć sobie przychylność ludu i obwołać się królem, ale odpowiedziano mu: „Nigdy nie uznamy mordercy brata! A jeśli nie jesteś jego bratem, to nie masz prawa do królestwa”. 

Sigurd Slembe uwolnił Magnusa Ślepego z klasztoru, w którym go osadzono, i razem wystąpili przeciwko synom Haralda Gillego: Sigurdowi i Ingemu Garbatemu. 

 

Tom 8 - Kristina

 

Kristina Magnusdatter - według drzewa genealogicznego w Fagrskinna Magnus Erlingsson był żonaty z Eldrid, córką Bjarnego Byrdarsveina i Ragnhild Guttormsdatter z Rein. Po śmierci Magnusa Eldrid poślubiła sędziego z Götaland i miała z nim syna. Magnus miał z Eldrid córkę Kristinę, która poślubiła høvdinga baglerów, Reidara Posłańca. Wojna pomiędzy baglerami i birkebeinerami przeciągała się, pokój zawarto dopiero kilka lat po oblężeniu Tønsberg. Dopiero wtedy Kristina mogła towarzyszyć mężowi w pielgrzymce do Ziemi Świętej. 

 

Reidar Posłaniec – Data urodzenia nieznana, zmarł w roku 1214. Po wieloletniej służbie u cesarzy Konstantynopola powrócił w 1195 do Norwegii z listem od cesarza Aleksego, który prosił króla Sverrego o pomoc zbrojną do obrony przed rodzonym bratem, cesarzem, którego obalił rok wcześniej. Król Sverre zezwolił mu jedynie na werbowanie ludzi na własną rękę. Z tymi oddziałami Reidar następnego lata wyprawił się na południe. Gdy jednak dotarł do Skanii, spotkał biskupa Oslo, Nikolasa Arnessona, który wywołał powstanie baglerów przeciwko Sverremu. Reidar pochodził z okolic Viken, podobnie jak większość sił baglerów, i przyłączył się do nich. Został jednym z ich najważniejszych høvdingów. Po oblężeniu Tønsberg na przełomie lat 1200/1201 musiał złożyć Sverremu przysięgę na wierność. Wraz z żoną wyruszył na pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Wrócił na służbę u cesarza Konstantynopola i tam zmarł w roku 1214. 

 

Magnus Erlingsson – 1156-1184. Syn Kristin Sigurdsdatter i lennika Erlinga Skakke. Kowany w Bergen w wieku osiemnastu lat. Przez większą cześć życia wspólnie z ojcem walczył o zachowanie władzy królewskiej. Od roku 1174 Magnusa i Erlinga zajmowała walka z birkebeinerami. Poległ pod Fimreite na Sognefjorden, wraz z licznymi przedstawicielami ówczesnej arystokracji.

 

Sverre Sigurdsson – 1150-1201. Dorastał na Wyspach Owczych, twierdził, że jest synem króla Sigurda Gęby, lecz tej tezy nie da się ani udowodnić, ani obalić. W 1176 przybył do Norwegii i został dowódcą żałosnej armii birkebeinerów, która przyjęła go jako królewskiego syna. Pozwolił obwołać się królem na Øretingu w 1177, wciąż jednak nie przestał walczyć. Kościół popierał Magnusa, Sverre stał się więc jego przeciwnikiem. Arcybiskup obłożył go klątwą w katedrze w Lund, a w roku 1198 popierz Innocenty posłużył się najpotężniejszą broną Kościoła i obłożył interdyktem na cały kraj. Na temat króla Sverrego istnieją podzielone opinie, badacze zgodni są natomiast co do jego zdolności politycznych, przywódczych i wojskowych oraz skuteczności działania.

 

Nikolas Arnesson – 1150-1225. Syn królowej Ingerid, wdowy po Haraldzie Gillem, i lennika Arengo Kongsmåga ze Stodreim w Nordfjord, biskup norweski, przywódca stronnictwa baglerów. Poprowadził baglerów do powstania przeciwko Sverremu, raz w 1196, i po raz drugi po śmierci Håkona Sverressona w 1202. W wyniku jego zabiegów w roku 1207 birkebeinerzy uznali jego siostrzeńca Filippusa jako pana na Østlandet i nadał mu tytuł królewski. Później działał na rzecz utrzymania pokoju. Walczył przede wszystkim o interesy Kościoła, lecz zasłynął jako intrygant i tchórz. 

 

Hallvard z Såstad – urodzony i wychowany w Viken, høvding baglerów, źródła wymieniają go w związku z wieloma bitwami, między innymi podbił Nidaros. Zmarł podczas bitwy przy Tauterøya na Strindsjøen w czerwcu 1199.

 

Tom 9 - Cecilia

 

Cecilia Håkonsdatter – córka Håkona z nieprawego łoża. Jej matką była Kanga Unge. Cecilia urodziła się w około roku 1220, a zmarła w 1248. Była żoną Gregoriusa Andressona. Po raz drugi wyszła za króla Hebrydów, Haralda. Zginęła po swoim drugim ślubie, podczas katastrofy okrętu, którym płynęła na Orkady.

 

Gregorius Andresson – syn høvdinga pana Andresa, który był bratem króla Filipusa i ożenił się z córką króla Sverre, Kristin, po to by przerwać walki między baglerami a birkebeinerami. Po tym jak w 1239 roku książę Skule nadał sobie tytuł królewski i walki w kraju przybrały na sile, król Håkon posłał po Gregoriusa, który, mimo że król Håkon uczynił go zarządcą Romerike, z nieznanych powodów wyjechał jakiś czas temu do Danii, by służyć królowi Valdemarowi. Wiosną 1248 roku Gregorius poślubił najstarsza córkę króla Håkona, Cecilię.

 

Håkon Håkonsson – 1204-1263. Królem został w roku 1217, syn z nieprawego łoża króla Håkona Sverressona oraz Ingi z Vaeteig. Po śmierci ojca w 1204 roku uznany przez króla Inge Bårdssona za królewskiego syna i wychowywany na jego dworze. Kiedy król Inge zmarł, Håakon został obwołany królem na tingu w Øre, ale jego reprezentantem był jarl Skule Bårdsson, przyrodni brat króla Inge, który dziedziczył prawo do tronu. On miał rządzić krajem, otrzymał też jego trzecią część oraz trzecią część wpływów z podatków. W roku 1218 Inga z Varteig przeszła próbe żelaza, by udownodnić, że Håkon był królewskim synem. Niezgoda między królem Håkonem i jarlem Skule narastała i nie złagodziło sytuacji nawet to, że Håkon nadał przeciwnikowi tytuł książęcy. Gdy w 1239 roku Skule samozwańczo przyznał sobie królewski tytuł, zmusił tym samym Håkona do zbrojnego protestu. Upadek Skulego zakończył trwające od ponad stu lat walki o tron norweski. W roku 1260 król Håkon ustanowił nowe prawo, zgodnie z którym najstarszy syn władcy z prawego łoża miał zostać jedynym królem kraju. Małżeństwo Håkona z Margrete Skulesdatter zostało zawarte w nadziei, że zakończy ono konflikt miedzy księciem Skule, a królem.

 

Margrete Skulesdatter – ok.1210-1270. Żona Håkona Håkonssona. Zaręczyny Margrete z królem odbyły się w 1219 roku, ale ślub miał miejsce sześć lat później. Urodziła królowi troje dzieci: Håkona Unge, Kristin i Magnusa, który później otrzymał przydomek Lagabøter.

 

Håkon Unge – urodził się w roku 1234, następcą tronu został w 1240, ale zmarł już w 1257. W wieku siedemnastu lat poślubił Rikitsę, córkę jarla Birgera ze Szwecji. Znany był jako „najlepszy jeździec, jaki kiedykolwiek istniał w Norwegii”, kochał polowanie ze sokołami i psami. Był szczodry i kochany przez lud, ale brutalny i nieugięty w walkach, na przykład z Duńczykami.

 

Kanga Unge – wymieniona jest w sagach jako nałożnica króla Håkona Håkonssona z czasów przed jego małżeństwem z Margrete Skulesdatter. Kanga Unge urodziła królowi dwoje dzieci: Sigurda i Cecilię.

 

Sigurd Håkonsson – syn Håkona ze związku z Kangą Unge, urodzony wkrótce po ślubie króla z Margrete.

 

Bjarne Mosesson – wymieniony jest w sagach jako ten człowiek, który sprowadził Gregoriusa z Danii do domu, gdy król Håkon go potrzebował.

 

Sigrid Bårdsdatter – siostra króla Inge Bårdssona i księcia Skulle. Była przeoryszą klasztoru w Rein, założonego w roku 1230. Otrzymała propozycję książęcą, ponieważ administracyjnie klasztor podlegał arcybiskupowi. Przeorysza Sigrid kazała rozebrać zachodnią część klasztornego kościoła i zbudować nową, wspaniała nawę zachodnią, według Sverre Mørkhagena z czystego książęcego kaprysu. Ruiny tego kościoła wciąż można oglądać w Rein jako świadectwo dawnych czasów.

 

Snorre Sturlason – 1178-1241. Urodził się na Islandii i należał do szlacheckiego rodu, który wywodził swoje pochodzenie od dawnych królów norweskich. W wieku trzech lat stracił ojca i został usynowiony przez zamożnego i uczonego Jona Loptssona. Spędził w jego domu szesnaście lat, gdzie ćwiczył się w „sztukach książkowych”. Sam był biedny, ale dzięki małżeństwu z córką bogatego księdza zyskał znaczny majątek. Posiadał sześć dużych dworów na Islandii i tylu ludzi, że na tingi przybywał z orszakiem liczącym ponad ośmiuset mężów! Jego siedziba w Røikholt została przemieniona w twierdzę, zbudowano w niej słynną łaźnię parową, zwaną Snorrelaug. Zaskarbił sobie przyjaźń zarówno księcia Skule, jak i króla Håkona, ten ostatni uczynił go swoim podczaszym oraz wielmożą, któremu podlegała duża część królewskich dóbr. Snorre obiecał królowi pomoc w przyłączeniu Islandii do Norwegii, ale obietnicy nie dotrzymał. W okresie walk między księciem Skule i królem Håkonem wziął stronę Skulego, potem uciekł na Islandię, ale 22 września 1241 roku został zamordowany na swoim dworze. Snorre jest najbardziej znany jako autor sag tak zwanych królewskich, które zebrał w książce „Heimskringla”. Jest on również autorem Eddy Młodszej, czyli podręcznika poezji skaldów, a w której zostały też przedstawione wierzenia i mitologia dawnych mieszkańców krajów nordyckich.

 

Tom 10 - Królewna Kristin

 

Królewna Kristin – 1234-1262. Wydana za Filipa, brata hiszpańskiego króla, księcia Kastylii.

 

Tom 11 - Ingeborg

 

Ingeborg Eriksdatter – ok. 1244-1287. Córka duńskiego króla Erika Plovpenninga i Jutty. Żona Magnusa Lagabøte. Miała z nim dwóch synów: Erika i Håkona.

 

Junker Magnus – później Magnus VI Lagabøter (Prawodawca), 1238-1280, najmłodszy syn Håkona Håkonssona i królowej Margrete. Godność królewska otrzymał w roku 1257, po śmierci Håkona Unge. Koronował się w Bergen w roku 1276. Kontynuował prace swojego ojca w zakresie kodyfikacji prawa i w roku 1276 przedstawił „Wielkie prawo krajowe”. Magnus był żonaty z Ingeborg, córką Erika Plogpenning, i miał z nią synów Erika i Håkona.

 

Erik II Mangusson – Zwany również „Wróg Księży“. 1268-1299. Najstarszy syn Magnusa i Ingeborg. Król Norwegii w latach 1280-1299. Po objęciu samodzielnych rządów, poważnie ograniczył nowe kościelne przywileje. Za panowania Erika, Islandia która do tej pory jako prowincja królestwa Norwegii cieszyła się sporą autonomią, utraciła swą samodzielność. Król razem ze swym bratem Håkonem prowadził walki z Danią i Hanzą. Jego pierwszą żoną była Margret, księżniczka szkocka, z którą miał córkę Margret, zwaną „Pnną Norweską”. Jego drugą żoną była Isobel Bruce, również księżniczka szkocka z która miał córkę Ingeborg.  Zmarł w Bergen pomiędzy 13 a 15 lipca 1299 r.

 

Tom 12 - Eufemia

 

Eufemia – zwana również Rügen lub Ruppin. Urodziła się około 1270, zmarła 1312. Córka hrabiego Günthera, ale wychowywała się z dziadkiem Vitzlavem II. W 1299 roku wyszła za Håkona V i miała z nim córkę Ingebjørg. Była znana z atrakcji kulturalnych.

 

Håkon V Magnusson zwany Długonogim – 1270-1319. Młodszy syn Magnusa Lagabøter i Ingeborg. Objął tron po śmierci Erika w 1299 roku. Około roku 1300 wybudował fortecę Akershus, która odtąd była siedzibą jego dworu. Pierwszą żoną króla była Isabela, która zmarła wkrótce po ślubie 1295 roku. Drugą żoną Håkona została Eufemia z która miał córkę Ingebjørg. Håkon był ostatnim królem z dynastii panującej w od 872 roku, znanej pod angielską nazwą The Fairhair dynasty. Nazwa ta pochodzi od przydomka pierwszego władcy z tej dynastii: Haralda Pięknowłosego który panował w latach 872-930.

 

Tom 13 - Ingebjørg

 

Ingebjørg Håkonsdotter – 1301-ok. 1360. Córka Håkona i Eufemii. Od najmłodszych lat była przeznaczona Erikowi Magnussonowi. Pobrali się w 1312 roku i mieli dwójkę dzieci: Magnusa i Eufemię. Po śmierci Erika wyszła ponownie za mąż za Knuta Porse, duńskiego szlachcica i miała z nim syna Håkona i Knuta. 

 

Erik Magnusson – Urodził się w 1282, zmarł w niewoli w 1318. Był synem króla Magnusa Ladulås i Helvig. Jego żoną była Ingebjørg, z która miał dwoje dzieci. 

 

Tom 14 - Blanca

 

Blanca – zm. 1363. Urodziła się na zamku w Namur, była córką hrabiego Dampierre i hrabiny Marie. W roku 1335 wyszła za Magnusa VII Erikssona i miała z nim dwóch synów: Håkona i Erika i trzy córki.

 

Magnus VII Eriksson – 1316-1374. Syn szwedzkiego księcia Erika Magnussona i Ingebjørg Håkonsdotter. W roku 1319, w wieku trzech lat został wybrany na króla Norwegii i w tym samym roku w lipcu został ogłoszony królem Szwecji. W 1335 roku ożenił się z Blanką z Namur.

 

Erik Magnusson – 1339-1359. Syn Magnusa Erikssona i Blanki. Został wybrany na króla w 1344. 

 

Tom 15 - Margrete

 

Margrete I – 1353-1412. Córka Valdemara Atterdag i Helvig. Żona Håkona VI z którym miała syna Olafa.

 

Håkon VI Magnusson – 1340-1380. Był królem Norwegii w latach 1355-1380 i Szwecji 1362-1364. Uważany jest za ostatniego króla starożytnej Norwegii. Håkon był synem szwedzko-norweskiego króla Magnusa VII i Blanki, dorastał w Norwegii. Jego żoną była Margarete.

 

Olaf VI Håkonsson – 1370-1387. Król Norwegii w latach 1380-1387 oraz król Danii w latach 1376-1387 jako Olaf III. Syn Håkona i Margarete. Zmarł 3 sierpnia 1387 w wieku szesnastu lat, na zapalenie płuc.

 

Komentarze   

 
#4 generic cialis 2016-03-07 19:09
Hello there! Do you use Twitter? I'd like to follow you if that would be ok.
I'm definitely enjoying your blog and look forward to new posts.
Cytować
 
 
#3 s3.amazonaws.com 2016-02-15 12:58
Hi Bilaris.

Also visit my blog post :: wheat free diet plan to lose weight, s3.amazonaws.co m: http://s3.amazonaws.com/exfordiet/index/201.html,
Cytować
 
 
#2 брюнеточки порно 2016-02-13 21:20
When I originally commented I clicked the "Notify me when new comments are added" checkbox and now each time
a comment is added I get four emails with the same comment.
Is there any way you can remove people from that service? Thanks!


Have a look at my weblog брюнеточки
порно: http://euagenda.ru/
Cytować
 
 
#1 любительское порно 2016-02-01 01:59
Good post however I was wondering if you could write a litte more on this topic?
I'd be very thankful if you could elaborate a little bit more.
Thank you!
Cytować
 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież

Statystyki

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterDzisiaj28
mod_vvisit_counterWczoraj253
mod_vvisit_counterW tym tygodniu28
mod_vvisit_counterTydzień temu1725
mod_vvisit_counterW tym miesiącu4548
mod_vvisit_counterMiesiąc temu7011
mod_vvisit_counterOgółem438238

ShoutBox